21/11/2015

Το 1933, όταν η Ursula Vermouth είχε μόλις τελειώσει το σχολείο, οι Ναζί άρχισαν τους συστηματικούς διωγμούς εναντίον των Γερμανοεβραίων. Το 1938, εκδοθηκε Οδηγία που στρατολογούσε τους Εβραίους ως ανειδίκευτους εργάτες σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Από το 1941 η Ursula υπόκειτο και αυτή σε καταναγκαστική εργασία. Μετά τον πόλεμο, ο αδελφός της Wolfang είχε πει ότι θυμόταν την Ursula να έρχεται πίσω από το στρατόπεδο Petrix, καθε βράδυ καλυμμένη στην βρωμιά.

Το 1942, σε ηλικία 22 ετών, συνελήφθη στην "εργασία" της από την Γκεστάπο. Ο επιτηρητής της ασφάλειας στην εργασία της, την είχε αναφέρει για «παράνομη επαφή με αιχμαλώτους πολέμου». Τούς είχε δώσει στα κρυφά μια οδοντόκρεμα και μια κρέμα ξυρίσματος.Το αρχηγείο της Γκεστάπο στο Βερολίνο διέταξε την απέλασή της στη Ρήγα στις 15 Αυγούστου 1942. Εκεί, οι SS εκτέλεσαν όλους όσους είχαν απελαθεί και επεβαιναν του τρένου για την εξορία. Συνολικά 937 άνθρώπους, ανάμεσα τους και την Ursula.

Αυτή είναι η ιστορία της Ursula Vermouth που εικονίζεται στην αφίσα δίπλα από τον Ιωάννη Χατζηγεωργίου. Νομίζω πως με την αναφορά στη δική της απίστευτα σκληρή ιστορία δίνω όλη την εικόνα του μαρτυρίου των αιχμαλώτων πολέμου στο συγκεκριμμένο χώρο.

Έφυγα απο το στρατόπεδο με ένα αίσθημα ματαίωσης, αφού και σήμερα, εδώ και αλλού, επαναλαμβάνονται τα ίδια. 

Η μάχη για τον εξανθρωπισμό μας θέλει καθημερινή προσπάθεια. Απο όλους. 

Η είσοδος ομως στο στρατόπεδο όπου τόσες χιλιάδες άνθρωποι κρατήθηκαν έγκλειστοι για τέσσερα και πλέον χρόνια ήταν απο μόνη της μια μοναδική εμπειρία. 

Pertrix battery factory. Ανατολικό Βερολίνο. 12 Νοεμβρίου 2015 

Αναφέρομαι στην εκδήλωση που έγινε στο χώρο όπου ο Ιωάννης Χατζηγεωργίου μαζί με άλλους δύο Κύπριους και δύο ακόμα άλλες χιλιάδες ανθρώπους από την Πολωνία, την Ουκρανία, την Ολλανδία, και αλλες χώρες κρατήθηκαν αιχμάλωτοι της ναζιστικής Γερμανίας και εργάστηκαν κατ’ αναγκασμόν σε διάφορα εργοστάσια της περιοχής. Ο πατέρας μου επιβίωσε και επέστρεψε. Πολλοί άλλοι δεν τα κατάφεραν. Δεν τους επετράπη να τα καταφέρουν!

Η ιστορία της Ursula Vermouth που ανήρτησα εδώ ως εισαγωγή, τα λέει όλα. 

Συγκλονίζομαι στην ιδέα, αν αυτή την οδοντόκρεμα την έδωσε στον πατέρα μου.

Ευχαριστώ τους διοργανωτές για την πολύ καλή δουλειά. Μα κυρίως για τη συγκίνηση από αυτή την επαφή μας με τον εγλωβισμένο χρόνο μέσα στον οποιο έζησε ο πατέρας μου και οι σύντροφοι του. Οι φωτογραφίες που ανεβάζω ΕΔΩ είναι ενδεικτικές.

Βερολίνο 1941. Βερολίνο 2015.

...................................................................................................................................................................................................................................................

Arrested for a toothpaste

In 1933, when Ursula Wermouth had just finished school, the Nazis began to systematically persecute German Jews. In 1938, a directive was issued conscripting Jews as unskilled workers in segregated forced labour groups. From 1941, Ursula was also a forced labourer. After the war, her brother recalled how she came back from Petrix covered in dirt. In 1942, aged 22, she was arrested at work by the Gestapo. The work security overseer had reported her for “illegal contact with prisoners of war” – she had slipped them toothpaste and a shaving brush. The Gestapo ordered her deportation to Riga on 15 August 1942. There, the SS shot virtually everyone on the transport: a total of 937 people – including Ursula Wermuth.

This is the story of Ursula Vermouth depicted on the poster next to Ioannis Hadjigeorgiou. I think the reference to her incredibly tragic story gives the whole picture of the martyrdom endured by the prisoners of war in that particular area.

I left the camp with a feeling of frustration, since today, here and elsewhere, history repeats itself.

The struggle to become humanized again is a daily effort. From everyone.

Visiting the camp where so many thousands of people were kept imprisoned for more than four years was in itself a unique experience.

Pertrix battery factory.

East Berlin. November 12, 2015

I am referring to the exhibition that took place in the camp where Ioannis Hadjigeorgiou along with two other Cypriots and two more other thousands of people from Poland, Ukraine, Holland, and other countries were detained as prisoners of Nazi Germany. These people were subjected in forced labour at various factories in the region. My father survived and returned. Many others did not make it. They were not allowed to survive!

The story of Ursula Vermouth says it all. I am shocked at the idea that the man she offered the toothpaste might have been my father.

I thank the organizers for their excellent work. 

Berlin 1941 Berlin 2015.