Η ξεχασμένη Ρώμη της Πολιτικής

Έξω από το σπίτι μου, στην Λευκωσία υπάρχει σε πεζοδρόμιο ένας θάμνος, σχεδόν εφηβικός. Περνώντας από δίπλα του, σπάνια αποφεύγω την κίνηση να κόψω και να μυρίσω τσακίζοντας ένα από τα φύλλα του.

Με εντυπωσιάζει πάντοτε το γεγονός ότι η μυρωδιά της τρεμιθιάς είναι εκεί. Σ’ εκείνα τα φύλλα ενός θάμνου καχεκτικού βρίσκω κάτι από τη μνήμη μιας ξεχασμένης οσμής. Και ζώντας χρόνια πια στη Λευκωσία φοβάμαι πως έμαθα να αρκούμαι στη μνήμη των πραγμάτων, με κίνδυνο μερικές φορές την υποκατάσταση της αλήθειας από το αντικατόπτρισμα της.

Και δεν μιλώ βέβαια για τα πράγματα της φύσης. Ομιλώ για τη δράση της πολιτικής.

Ζώντας κανείς στη Λευκωσία μπορεί με τα έτη τα πολλά, της συνάφειας, να ξεχαστεί μέσ’ τη διαφορά της πραγματικότητας και της εικόνας, και να χάσει την πολιτική ζωντάνια και την πολιτική ορμή μέσα στον πολιτικό μαρασμό και μέσ’ την οκνηρία. Γνωρίζετε βεβαίως πως δεν μιλώ για μένα. Αλλά γιατί όχι.

Πρόσφατα όμως από παρόρμηση εσωτερική ευρέθηκα εκτός των τειχών. Τίναξα από πάνω μου τον κονιορτό του «πολιτισμού» και εκινήθηκα ξανά μοναχός «εις τα τραχείας κορυφάς και υπορείας» της Πατρίδας. Εκεί εσυνάντησα τον Μέγα Τρέμιθο. Έκοψα ένα από τα φύλλα του και πριν ακόμα το τσακίσω μέσ’ τη φούχτα μου, μου επιτέθηκαν δριμείς οι οσμές της δύναμης του. Σχεδόν με εζάλισε το ξύπνημα μιας ξεχασμένης Ρώμης. Και όσα φοβόμουνα στη Λευκωσία τώρα τα έβλεπα ως κρυστάλλινες πραγματικότητες.

Αντικαταστήσαμε τον Τρέμιθο, τον Μέγα Δρυ, με τον φύκο και την μαυρομάτα. Και δεν μιλώ βέβαια ούτε για τον Δρυ ούτε για την μαυρομάτα. Ομιλώ για την αντικατάσταση των ηγετών από τους διεκπεραιωτές. Και των οραματιστών από τους μασητήρες των ιδεολογιών.

Χάσαμε καλοί μου φίλοι την ελευθερία να είμαστε αποφασισμένοι, και γεμάτοι απ το θάρρος της σκέψης μας να κινούμε τον τροχό της Πατρίδας προς τα εμπρός. Στα υψηλά δώματα της εξουσίας διακινούνται άνθρωποι με καχεκτική σκέψη. Η κίνηση τους νωθρή από την υποταγή τόσων ετών. Αιχμάλωτοι της μοναδικής τους φιλοδοξίας για εξουσία δεν μπορούν να παράξουν τίποτα άλλο πέρα από την αφόδευση τους. Πατρίδα τους, η προσωπική φιλοδοξία.

Σε μας – σε όλους εμάς – εναπόκειται να στήσουμε ξανά την άμυνα μας και να τους εκπορθήσουμε. Με μια προϋπόθεση, εγγεγραμμένη. Κουβαλούμε μαζί μας τη δύναμη της αλλαγής. Ερχόμαστε με προτάσεις και νέες ιδέες. Επιστρέφουμε στον Κύπριο την περηφάνια της Πατρίδας του.

Αγωνιζόμαστε για λύση στο Κυπριακό – εδώ και τώρα – γιατί αύριο δεν θα υπάρξει καμία άλλη προοπτική παρά η μόνιμη διαίρεση. Με σταθερή πολιτική αλλά και χωρίς απορριπτισμούς. Με μεθοδικότητα, με γνώση του τι ζητούμε, με δημιουργικότητα, με φαντασία και ρεαλισμό.

Στηρίζουμε τον αγώνα των Τουρκοκυπρίων ως αγώνα δικό μας. Γιατί αυτή η πατρίδα είναι δική μας. Αντικαθιστούμε τους νωθρούς περιπάτους στην Ευρώπη με αγωνιστικές διαδρομές ανά την Υφήλιο με όπλο την απόλυτη πίστη μας στην ισότητα των δικαιωμάτων ολονών. Ταυτίζουμε τα συμφέροντα της Χώρας με ευρύτερα σύνολα λαών, και διεθνικών οργανισμών.

Είπαμε στον κόσμο την αλήθεια για την προδοσία. Και οι φταίχτες ας κρατήσουν κάθε ελευθερία, πλην της ελευθερίας να αναμιγνύονται στα κοινά. Χρειάζεται να φέρουμε την πληροφορική σε κάθε σχολικό ίδρυμα. Από το νηπιαγωγείο ως το Πανεπιστήμιο.

Να δημιουργήσουμε μια παιδεία που να παράγει νέους με κρίσην, και ικανούς για την κοινωνία της διαφορετικότητας και της ανοχής. Ικανούς να διακινούνται στο νέο πλανητικό χωριό ως δικαιούχοι και κληρονόμοι της παιδείας της ανθρωπότητας. Και όχι ως πλανόδιοι και πλάνητες. Φέρνουμε τη φαντασία στην εξουσία.

Μα για να γίνουν όλα τούτα χρειάζεται να επιστρέψουμε ξανά προς τις πηγές της ανεξάντλητης Ρώμης. Στον Μέγα Δρυ της συνείδησης μας. Που δεν είναι τίποτε άλλο από την Αλήθεια. Όχι αυτή. Αλλά η άλλη. Για ν’ αλλάξουν τα πράγματα.