Περί Δημοκρατίας Πάλ(η)ν

«Τον μηδέν μετέχοντα,

ούκ απράγμονα,

αλλά αχρείον νομίζομεν»,

Περικλής

Όποιος δεν ασχολείται με τα κοινά, πρέπει να θεωρείται πολίτης άχρηστος. Τόσο σκληρός ήταν ο Μέγας Περικλής- αυτός ο άρχοντας της Δημοκρατίας- για όσους απέφευγαν την εμπλοκή με τα προβλήματα της Κοινωνίας.

Άχρηστος δε, θα πρέπει να μεταφρασθεί ως α- τιμος, αφού ο Περικλής αναφερόταν σ’ αυτού του είδους τον πολίτη ως μη «Χρηστόν». Αχρείον δηλαδή.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, δεν μπορώ να φανταστώ τι θάλεγε για όσους ασχολούνται μεν με τα κοινά αλλά με στόχο να πλήξουν τους Χρηστούς και τους ενάρετους.

Αν τους πρώτους τους απεκάλεσε άχρηστους, μάλλον τους δεύτερους θα τους θεωρούσε ως τους πιο αισχρούς εχθρούς της κοινωνίας. Θλιβερά παράσιτα που επιβιώνουν από την εργασία των άλλων.

Αναφέρομαι στην παραποίηση εγγράφων του Υπουργείου Εσωτερικών με στόχο να πληγεί η κυβέρνηση και η πολιτική της στο ζήτημα της απόδοσης υπηκοοτήτων, σε παιδιά των οποίων ο ένας γονιός είναι Τουρκοκύπριος.

Ο ίδιος ο Υπουργός Εσωτερικών αναφέρθηκε σε παραποίηση των εγγράφων και απέφυγε να χρησιμοποιήσει την ορθότερη επί του συγκεκριμένου λέξη. Μιλάμε για χάλκευση.

Χρονολογείται βέβαια η επίθεση εναντίον κάθε ευρωπαϊκής αντίληψης, όταν θωρούν ότι αυτή δεν είναι συμφέρουσα.

Θεωρώ ότι βρισκόμαστε ενώπιον καταντήματος, στο οποίο η κοινωνία οφείλει να αντιδράσει, όλη η δημοσιογραφική οικογένεια θα πρέπει να αποτινάξει από πάνω της την ύβριν της χάλκευσης ψευδών ειδήσεων. Η δήλωση ότι επρόκειτο περί τυπογραφικού λάθους, μόνον ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Ούτε μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι το έγγραφο εδόθη παραποιημένο εξ’ αρχής. Κι’ αυτό γιατί είναι παντελώς αδύνατον, απολύτως αδύνατον, να καθιερωθεί πολιτική απόδοσης υπηκοοτήτων σε παιδιά εποίκων. Γιατί απλούστατα οι έποικοι δεν είναι πολίτες μας. Και το υπουργείο εσωτερικών ασχολείται με πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Γι’ αυτό και στέκομαι στην υποχρέωση των Δημοσιογράφων να αποσαφηνίσουν το ζήτημα και να πάρουν αποστάσεις απ’ αυτήν την αισχρότητα. Γιατί αν κατηγορούν κάποιον σήμερα άδικα κι’ εμείς σιωπούμε, αύριο πιθανόν να είναι η σειρά μας.

Η υπεράσπιση έντιμων ανθρώπων θα πρέπει να αποτελεί την πεμπτουσία του δημόσιου βίου. Αν όποιον δεν ασχολείται με τα κοινά, πρέπει να τον θεωρούμε αχρείο, τότε όποιον λοιδορεί αυτόν που ασχολείται με τα κοινά ή όποιον δεν υπερασπίζεται κάποιον λοιδορούμενο αδίκως, μάλλον πολίτην χείριστον πρέπει να τον θεωρούμεν.

Όπως βλέπετε δεν υπησήλθα στην ουσία του ζητήματος. Υπησήλθα στην πεμπτουσία. Γιατί αυτό είναι το Μέγα θέμα.

Πολεμήστε κάποιον, αλλά έντιμα. Πολεμήστε την άποψη του, όχι τον ίδιο. Αγωνιστείτε δημοκρατικά και όχι σαν πεμπτοφαλαγγίτες.

Η υπεράσπιση της Δημοκρατίας δεν μπορεί να γίνεται μόνο την ώρα της τελευταίας επίθεσης στα οχυρά. Η υπεράσπιση της Δημοκρατίας είναι έργο καθημερινό.