Ένα κλειδί για την Ειρήνη

Οι γιορτές είναι για τα παιδιά, και για τους μεγάλους για να τις προετοιμάζουν για τα παιδιά.

Σωστό ή λάθος δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού το να είσαι παιδί, μικρός, μεγάλος ή ενήλικας δεν έχει τίποτα να κάμει με την ηλικία.

Γνωρίζουμε νομίζω όλοι μας ένα σωρό ενήλικες που διατρέχουν το βίο τους παίζοντας! (Ενόσω αυτό δεν βλάπτει κανέναν και ωφελεί τους ιδίους, κανένα πρόβλημα). Πολλοί όμως παίζουν εις βάρος των υπολοίπων, είτε το παιχνίδι τους είναι ένα αυτοκίνητο είτε η ίδια η εργασία τους, χειρονακτική ή νοητική. Η διαφορά έγκειται στο ότι ένας χειρώναξ μπορεί να βλάψει δια του παιγνίου του, ένα ή δύο ή έστω μερικούς ακόμα. Μπορεί για παράδειγμα να στήσει την σκαλωσιά χωρίς την απαιτούμενη επιμέλεια, και αυτό να κοστίσει τη Ζωή σε κάποιους εργάτες. Καθόλου λίγο το κακό.

Ένας άνθρωπος που ασχολείται όμως με νοητική εργασία μπορεί να βλάψει χιλιάδες, μόνο που αυτό, σπάνια ή και ουδέποτε αποδεικνύεται. Ετσι ο μεν χειρώναξ καταλήγει στη φυλακή, ο δε προπαγανδιστής (γιατί περί αυτού πρόκειται) κυκλοφορεί ανενόχλητος από σαλόνι σε σαλόνι και από δεξίωση σε δεξίωση.

Ας φέρω ένα παράδειγμα στο οποίο μάλλον θα συμφωνήσουμε όλοι. Ρίξτε μόνο μια ματιά στο έργο «Ο αγών μου» του Α. Χίτλερ. Ένα έργο που κυκλοφόρησε πολύ πριν το μεγάλο πόλεμο με τα 50 εκατομμύρια των νεκρών που προκάλεσε.

Στέκομαι στην περίοδο πριν την ενέργεια του να επιτεθεί στο πρώτο γειτονικό του κράτος. Μεσολάβησαν σχεδόν δεκα χρόνια. Ποιος ζήτησε την καταδίκη του πριν προκαλέσει με έργα, αυτό που έστηνε και οργάνωνε με το λόγο του;

Θέλω να πω, πως ο Χίτλερ πριν γίνει ο Χίτλερ που ξέρουμε υπήρξε ένας απλός πρωταγωνιστής που δεν καταδικάστηκε.

Προσωπικά νομίζω πως έστω και αν ο κύριος Μπους δεν έγραψε κανένα βιβλίο, εν τούτοις σπέρνει στον κόσμο μια θύελλα, τα προϊόντα της οποίας θερίζουν σήμερα οι Ιρακινοί, χωρίς ωστόσο να ξέρουμε πόσοι και ποιοι άλλοι θα τα θερίσουν αύριο.

Τέτοια φαινόμενα συνέβαιναν πάντοτε στον κόσμο τόσο σε μακροκλίμακα όσο και σε τοπικό επίπεδο. Πιστεύω όμως ότι σήμερα, βρισκόμαστε σε οριακό σημείο.

Γιατί για πρώτη φορά από τότε που επισυμβαίνουν πόλεμοι έχουμε μια χώρα που συγκεντρώνει τόσο εξαιρετικά μεγάλη δύναμη. Για πρώτη φορά η τρύπα του όζοντος που χάσκει απάνωθε μας , λίγο ακόμα αν διευρυνθεί (και ένας μεγάλος πόλεμος μπορεί τα μάλα να βοηθήσει δια του απεμπλουτισμένου ουρανίου) τότε η ιστορία του ανθρώπου όπως την ξέρουμε τουλάχιστον θα χαθεί για πάντα.

Και γιατί, για πρώτη φορά τείνει να διαχωριστεί ο πλανήτης σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους έτοιμους για ένα πόλεμο που δεν έχει τίποτα να κάμει ούτε με το Χριστό, ούτε με το Μωάμεθ.

Τι μπορούμε να κάμουμε; Η σοφή ρήση του Μαρξ « Σκέψου παγκόσμια, και δράσε τοπικά», μπορεί να αποτελεί το κλειδί που θα μας ανοίξει την προοπτική.

Θέλουμε και νοιαζόμαστε για την παγκόσμια ειρήνη. Αυτό είναι μια Παγκόσμια σκέψη. Ας δράσουμε όμως τοπικά! Ειρήνη στην Κύπρο! Αν όλοι οι «νοητικά εργαζόμενοι» και όλοι οι Χειρώνακτες του κόσμου εργαστούν για την ανάπτυξη- ο καθένας και στο δικό του μικρό κόσμο – ο καθένας στο δικό του μέτρο- για τοπική ειρήνη- τότε ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.

Η ευχή που δίνουμε σε κάθε γιορτή για ειρήνη, πρέπει να γίνει πρακτική καθημερινή δουλειά. Σκεφτείτε λίγο αυτή την ακραία (;) σκέψη.Ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος των πενήντα εκατομμυρίων νεκρών, δεν ξεκίνησε το 1939 με την πρώτη επίθεση της Γερμανίας. Ξεκίνησε το 1931 από το σπίτι κάποιου Αδόλφου Χίτλερ.

Μια ακραία και ανεπίστρεπτη κατάσταση, δεν ξεκινά την ώρα που είναι ορατή από τα μάτια ολονών. Ξεκινά πολύ πιο πριν όταν ο μόνος που βλέπει τη μεγάλη πληγή που έρχεται, είναι ο σκεπτόμενος.

Ξέρω και παραξέρω το διασυρμό στον οποίο υπεβλήθη στο παρελθόν η έννοια του διανοούμενου. Γι’ αυτό και την αντικαθιστώ με την έννοια του σκεπτόμενου. Αυτού που πρέπει να βλέπει και να προβλέπει από μέρους του λαού του. Γιατί χωρίς ψηφοφορία ,χωρίς κατ’ ευθείαν εντολές, ο σκεπτόμενος αποτελεί την εμπροσθοφυλακή κάθε λαού.

Ο σκεπτόμενος πρέπει να μετέχει παρακολουθώντας ανεβασμένος στην πιο ψηλή κορφή. Μπορεί να μην πατά στη γη, αλλά έχει τη δυνατότητα της μακράς εμβέλειας οπτικής. Θωρεί και θεωρεί τα πάντα. Είναι ο πρώτος εναντίον του οποίου θα εκτοξευθούν λοιδορίες. Είναι ο πρώτες που θα προπηλακισθεί. Ο πρώτος που θα δεχθεί το πετροβόλημα. Αυτή είναι η μοίρα του.

Είναι καθαρό πως ένας άνθρωπος της μαχόμενης πολιτικής δεν μπορεί, δεν έχει καν το χρόνο, να είναι ταυτόχρονα ένας «σκεπτόμενος». Ακούγεται λίγο παράξενο έχοντας αντικαταστήσει την έννοια του διανοούμενου με την έννοια του σκεπτόμενου. Όμως το νόημα είναι ένα. Μεταξύ συσκέψεων, δηλώσεων στα ΜΜΕ, δεξιώσεων και μερικών κηδειών και γαμήλιων τελετών, δεν μπορείς να μπεις στην ικανότητα του σκεπτόμενου.

Κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον άλλο, ούτε μπορεί κανείς να είναι και τα δύο ταυτόχρονα. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι η συνάντηση των δυο. Η πρωτοβουλία ανήκει στον πολιτικό. Γιατί κανείς σκεπτόμενος, διανοητής, ασκητής της σκέψης δεν θα κατέβει από τη ψηλή κορυφή του για να κτυπήσει το κουδούνι.

Εργασία λοιπόν για τοπική ειρήνη είναι ο ρόλος που πρέπει να επιτελέσει κάθε νέος προοδευτικός άνθρωπος.

Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα που θα λάβει υπόψη του όλες τις παραμέτρους. Πρώτ’ απ’ όλα σε ποιους απευθυνόμαστε, σε ποιο λαό, σε ποιες κοινότητες και με ποιο τρόπο. Πως μιλάμε δηλαδή στους ελληνοκύπριους και πως στους τουρκοκύπριους.

Μιλάμε με τρόπο που αυξάνει τη βεβαιότητα ότι η διχοτόμηση είναι τελικά η πιο ειρηνική κατάσταση πραγμάτων, ή εξηγούμε πως και γιατί η παρούσα κατάσταση πραγμάτων είναι μια πρόσκαιρη ειρήνη, μια βραδυφλεγής βόμβα που θα εκραγεί στα χέρια των παιδιών μας. Μιλάμε μήπως με τρόπο που αυξάνει ή και δημιουργεί το φόβο της συνύπαρξης ή μιλάμε με τρόπο που ενισχύει τη συνεννόηση!

Το να πετύχουμε μια τοπική ειρήνη δεν είναι λίγο. Όχι μόνο γιατί αν και άλλοι πετύχουν τοπική ειρήνη κάπου άλλού τότε αυτό θα ενισχύει την τάση για περισσότερη ειρήνη στον κόσμο αλλά κυρίως γιατί ,αν εμείς εδώ πετύχουμε την ειρήνη όχι διχοστατώντας αλλά ενοποιώντας το χώρο, τότε θα ρίξουμε το πρώτο φως μέσα σ’ ένα κόσμο έτοιμο να σπαραχθεί με «εντολές άνωθεν» μεταξύ στρατοπέδων χριστιανών και μουσουλμάνων. Ιδού ένας ρόλος για νέους προοδευτικούς, για δασκάλους, καθηγητές, γονείς, πολιτικούς, σκεπτόμενους! Στη Κύπρο ενώνεται ο κόσμος.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν υπό ένα όρο.

Μπροστά θα βρίσκεται ο πιο πιστός.