Τα ξύλινα τείχη θα μας σώσουν

«Εν μέσω πλούτων πολλών παραμένω πένης, και διψώ δια πλήθος υδάτων».

Ακριβώς αυτό είναι που πάθαμε στην Κύπρο. Έχουμε τα πάντα, και παρ’ όλα αυτά μας λείπει ότι πιο πολύτιμο. Σ’ αυτή τη φράση περικλείεται όλο το βάρος του προβλήματος του νερού στην Κύπρο. Ενός προβλήματος που κρατά αιώνες, (από την εποχή που αποψιλώθει ο Πενταδάκτυλος από τα δάση του – ίσως κάπου πριν 4 ή 5 χιλιάδες χρόνια) και που η μόνη απάντηση είναι, δυστυχώς, οι αφαλατώσεις, ή η δημιουργία αγωγού από γειτονική χώρα.

Και επειδή τα πολλά λόγια είναι στέγνια, θέλω προσωπικά να σταθώ στην περιγραφή με δυο λόγια μόνο, της Κύπρου όπως την ξέρουν όσοι την έζησαν πριν τις αφαλατώσεις, και πριν τα φράγματα. Άλλωστε η επωδός πως πρέπει να απολογηθούν όσοι ευθύνονται για το ότι δεν πρόβλεψαν σωστά και δεν ενήργησαν έγκαιρα, δεν καταλήγει πουθενά. Κανείς δεν θα απολογηθεί, ούτε γιατί δεν προέβλεψε ούτε γιατί δεν ενήργησε.

Άλλωστε και σαν λαός είμαστε λίγο του…. «ας περιμένουμε του χρόνου». Άχρι καιρού λέει η εκκλησία μας. Αφήνουμε πάντοτε για αύριο αυτό που μπορούμε (και πρέπει) να κάνουμε σήμερα. Γιατί να κάνουμε σήμερα αφαλάτωση αφού μπορούμε να την κάνουμε και αύριο; Ή γιατί να λύσουμε το Κυπριακό σήμερα αφού θα μπορούμε και αύριο! Όλοι μας δε, δεν πάμε στο γιατρό σήμερα, αφού θα πάμε αύριο.

Με αυτά και με τούτα φτάσαμε εδώ. Υπάρχει όμως και η ανάποδη εικόνα. Κάνουμε πολλά πράγματα άμεσα, ενώ θα μπορούσαμε να τα αφήσουμε για αύριο. Π.χ ποτέ δεν αναβάλλουμε έναν καυγά. Ένας καυγάς αν είναι να γίνει ας γίνει το ταχύτερο, γιατί να αναβάλλεται! Θα τ’ αφήσω ως εδώ. Άλλωστε γιατί να πω περισσότερα σήμερα, αφού μπορώ να τα πω και αύριο;

Στέκομαι λοιπόν στην Κύπρο της μεγάλης στέγνιας.

Θυμάμαι ένα παππού που πήγαινε στ’ αμπέλι. Με το γάιδαρο φορτωμένο το δισάκκι! Και το δισάκκι γεμάτο μικρά μπουκαλάκια της μπογιάς! Και τα μικρά μπουκαλάκια της μπογιάς με λίγο νερό από το πηγάδι. Για να ποτίσει τ’ αμπέλι που φύτεψε. Φτύναμε του δέντρου να μεγαλώσει έλεγαν οι παλαιοί, και οι νέοι κοίταζαν με απορία μα και ίσως με ελαφρά θυμηδία. Ποιος ξέρει λοιπόν πως το πραγματικό χρώμα της Κύπρου είναι το κίτρινο. Μόνο η σημαία μας το υποδηλώνει πια. Κίτρινο έντονο και λαμπερό. Λαμπρό!

Τώρα που το σκέφτομαι διερωτώμαι πόσα δεξαμενόπλοια με νερό θα μπορούσαμε να γεμίσουμε με τις πισίνες μας. Γνωρίζει κανείς πόσες πισίνες έχει η Κύπρος; Ίσως 40.000; Παραπάνω; Πόσοι τόνοι νερό μας κάνουν 40.000 πισίνες;

Επειδή όμως ένα άρθρο δεν μπορεί παρά να κλείνει με προτάσεις και ουσιαστικές ιδέες θα πω τα εξής. Η λύση σήμερα είναι τα δεξαμενόπλοια. Αύριο οι αφαλατώσεις. Μεθαύριο ο αγωγός από γειτονική χώρα. Όμως αν θέλουμε να μιλήσουμε για το μέλλον, αν θέλουμε να ενεργούμε σήμερα για ότι θα ωφελήσει τις μέλλουσες γενιές, πρέπει να στραφούμε και σε λύσεις ριζικές. Θεμελιακές.

Τα ξενοδοχεία, οι βιομηχανικές μονάδες ακόμα και τα σπίτια με κήπο πρέπει να έχουν μικρές μονάδες καθαρισμού. Επιχορηγημένες. Τι βλάπτει να καθαρίζουμε το νερό του μπάνιου και του νεροχύτη και να το χρησιμοποιούμε για το πότισμα;

Υπαινίχθηκα στην αρχή του κειμένου ότι το πρόβλημα αυτό υπάρχει στην Κύπρο από την εποχή που η χώρα μας έπαψε να είναι δασόεσσα. Βροχές φίλοι υπάρχουν όπου υπάρχουν δάση. Και δάση βέβαια όπου υπάρχουν βροχές. Όταν καταφέρουμε λοιπόν να ανα- δασώσουμε τον Πενταδάκτυλο τότε μόνο η Κύπρος θα δει ξανά βροχές εξ’ ουρανού. Ούτε με τις προσευχές ούτε με τα παρακάλια λύνεται το πρόβλημα.

Με λίγα λόγια καθώς είπε και ο σοφός Απόλλων προς τους Αθηναίους, «τα ξύλινα τείχη θα μας σώσουν». Μόνο που σήμερα δεν μιλάμε για τα πλοία. (Για όσους θυμούνται κάτι από ελληνική ιστορία, όταν οι Αθηναίοι ζήτησαν χρησμό πώς να σωθούν απ’ τον εχθρό, το μαντείο απάντησε πως «τα «ξύλινα τείχη» θα τους σώσουν. Κι’ αυτοί έκτισαν ξύλινα τείχη. Κι’ όταν ηττήθηκαν το μαντείο διασαφήνισε πως με τη φράση «ξύλινα τείχη» εννοούσε… τα πλοία.) Αν είναι δυνατόν! Προσωπικά με τα «ξύλινα τείχη» εννοώ τα δάση.

Έχω καταθέσει ξανά αυτή την ιδέα. Η οποία έχει και πολιτικό περιεχόμενο. Να φυτέψουμε τον Πενταδάκτυλο, και να τον κάνουμε όπως ήταν την εποχή των βροχών. Δασώδη! Όσοι απορούν ας ρωτήσουν ένα μετεωρολόγο. Ή ας κοιτάξουν το χάρτη. Οι βροχές πέφτουν στα δάση. Ξέρω ότι η ιδέα είναι σχεδόν ανατρεπτική. Όμως αν την ξανασκεφτούμε θα δούμε πως είναι και απλή. 700.000 δέντρα. Κάθε Κύπριος το δεντρί του. Να του φτύνουμε να μεγαλώσει.