Δύο σκέψεις για μια εγκύκλιο

Η εγκύκλιος του Υπουργού Παιδείας προκάλεσε τον εκνευρισμό και τις έντονες αντιδράσεις ομάδας συμπολιτών μας, για πράγματα που δεν περιέχονται στην εγκύκλιο.Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

Πρώτα απ’ όλα πως ίσως δεν μελέτησαν επαρκώς το περιεχόμενο.

Κατά δεύτερο λόγο, το μελέτησαν αλλά τους ήταν αρκετό να ακούσουν πως το σχολείο θα καλλιεργήσει κουλτούρα ειρηνικής συμβίωσης , αμοιβαίου σεβασμού και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, για να θεωρήσουν πως πρέπει να διακηρύξουν «εν διωγμώ την ελληνική παιδεία στην Κύπρο».

Υπάρχει και μια τρίτη εξήγηση. Υποψιάζονται πως της ενέργειας αυτής του υπουργείου, έπονται άλλες με προφανή στόχο τον αφελληνισμό του τόπου. Δεν θα σταθώ στη θέση πως ο μισός τόπος αφελληνίσθη από τέτοιου τύπου ακραίες αντιδράσεις, που υποδαύλισαν το μίσος ανάμεσα στο λαό μας, με όλα τα γνωστά επακόλουθα.

Ειλικρινά θεωρώ πως δεν υπάρχει κανένα ισχυρό υπόβαθρο για να υποστηριχθεί ή να δικαιολογηθεί καμία αντίδραση. Και υποστηρίζω ακόμα πως οι ίδιες οι αντιδράσεις αποδεικνύουν πως δεν είχαμε σωστή Παιδεία.

Άνθρωποι δεν έμαθαν ούτε να διαλέγονται ούτε να σκέφτονται. Δεν είναι αυτό από μόνο του ένα σκάνδαλο;

Έχω πει και άλλες φορές πως αν είχαμε Παιδεία σ’ αυτό τον τόπο δεν θα είχαμε κυπριακό πρόβλημα. Αν λέγαμε την αλήθεια στο μάθημα της ιστορίας, υποστηρίζω πως η ΕΟΚΑ Β’ και τόσοι άλλοι συνωμότες δεν θα έβρισκαν έδαφος δράσης. Αν λέγαμε την αλήθεια, θα ήταν λιγότερα και τα μέλη τέτοιων οργανώσεων που κατέστρεψαν και συνέτριψαν εκ βάθρων το σπίτι των Κυπρίων.

Και βέβαια εάν είχαμε Παιδεία δεν θα συζητούσαμε σήμερα σε τέτοια ένταση και με τέτοιο τρόπο. Πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι οι συνομιλητές μας θα είχαν άλλη γνώση και άλλο ήθος αν «παιδιόθεν» μάθαιναν να μαθαίνουν, μάθαιναν να διαβάζουν, και μάθαιναν να ξέρουν πως πριν πάρεις μια απόφαση πρέπει να γνωρίζεις καλά το αντικείμενο.

Ντύνονται τη χλαμύδα του Περικλή και του Αριστοτέλη, άνθρωποι που ουδέποτε ανέγνωσαν πάνω από τέσσερεις αράδες γραμμένες από τους μεγάλους φιλοσόφους. Προφασίζονται τους έλληνες και κτυπούν την ελληνική σκέψη στη ρίζα της.

Η Κύπρος έγινε Γης Μαδιάμ, απ’ αυτή ακριβώς τη Λογική. Αλλ’ ιδού, με το πρώτο φως επανέρχονται. Κουβέντες καθαρές λοιπόν. Εμείς θα δουλέψουμε για την ελληνική παιδεία των ελληνοκυπρίων. Και σε βάθος και σε εύρος. Θα δώσουμε στα παιδιά τη Γνώση της ελληνικής γλώσσας. Θα ξέρουν Θουκυδίδη και Δημόκριτο. Που σημαίνει θα ξέρουν να ψάχνουν. Τίποτα να μη λαμβάνεται ως δεδομένο.

Από πότε όμως η ελληνική σκέψη συγκρούεται με τη θέληση μας να εργαστούμε για τη Λύση και τη συμβίωση; Και που είναι το κακό αν ενώ διεξάγονται οι συνομιλίες, πούμε στα παιδιά μας για ποιο λόγο συνομιλούμε. Που είναι το κακό αν δώσουμε πληροφόρηση για την Τουρκοκυπριακή Κοινότητα, την κουλτούρα και τα έθιμα της, τόσο όμοια άλλωστε με τα δικά μας.

Που είναι το κακό αν προετοιμάσουμε τη νεολαία μας για την ενδεχόμενη λύση. Τίποτα δεν θα επιβάλουμε. Θα ανοίξουμε το διάλογο με τα παιδιά.

Κάποιοι λένε πως πρέπει να αφήσουμε πρώτα το Κυπριακό να λυθεί και μετά να κάνουμε ότι χρειάζεται στα σχολεία. Δεν βρίσκω σωστή αυτή την προσέγγιση. Τι βλάπτει αν γίνουν μερικά πράγματα παράλληλα; Και αν δεν λυθεί το πρόβλημα μας, τι βλάπτει η ενημέρωση για την άλλη κοινότητα;

Υπάρχει όμως και μια συζήτηση για τα βιβλία της Ιστορίας. Άποψη μου είναι πως όλα τα βιβλία, συμπεριλαμβανομένων και των βιβλίων των μαθηματικών, και της φυσικής και της χημείας, πρέπει να αλλάζουν κάθε μερικά χρόνια. Διότι η γνώση δεν είναι στατική. Διότι χρόνο με τον χρόνο μαθαίνουμε νέα πράγματα. Έτσι και με την ιστορία. Κάθε νέο στοιχείο πρέπει να προστίθεται. Τι μας φοβίζει αυτό;

Επιπρόσθετα- κυρίως στο μάθημα της ιστορίας- θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να διερευνούν. Να ψάχνουν νέες πηγές. Και να τις συζητούν στην τάξη. Τα νέα σχολικά βιβλία θα γραφτούν από επιστήμονες. Από τους ειδικούς. Αυτό όμως που προέχει είναι αυτό που τόνισα πριν. Στο μάθημα της ιστορίας οι πηγές των πληροφοριών, μπορεί να είναι όσοι και οι μαθητές. Αυτό σημαίνει ελληνική σκέψη! Ή όχι;

Θέλουμε οι νέοι μας να αποκτήσουν δεξιότητες. Να ξέρουν να λύουν μικρά και μεγάλα καθημερινά προβλήματα. Να αγαπούν την Πατρίδα τους ως ένα ακριβό ψηφιδωτό μιας μεγάλης Γεωγραφίας. Και να το υπερασπίζονται γιατί ακριβώς υπερασπίζονται το όλον.

Να ενοχλούνται και να αγωνίζονται για τους αδικημένους. Να μην τους διαχωρίζουν σε δικούς και ξένους. Ο ανθρώπινος πόνος είναι κοινός. Και πάνω απ’ όλα να μάθουν τι έγινε σ’ αυτό τον τόπο.

Να μάθουν να διαχωρίζουν τα φαντάσματα από την πραγματικότητα.

Διότι τι άλλο από φαντάσματα είναι οι φόβοι πως θα πάψουμε (imish) να λέμε την κατοχή, κατοχή και πως θα αρχίσουμε τώρα και τις διδυμοποιήσεις με τα κατεχόμενα. Ακούστηκαν κι’ αυτά από Βουλευτές. Εμείς θα αγωνιστούμε.

Όλη η Αλήθεια στο Λαό!

#παιδεία