Οι προκλήσεις της Τουρκίας στη Κυπριακή ΑΟΖ, συζήτηση στην Ολομέλεια

Το ψήφισμα του Κοινοβουλίου είναι μέχρι στιγμής η πιο καθαρή φωνή για το υπό συζήτησιν θέμα. Ας μπει λοιπόν στον κόπο η Τουρκία να διαβάσει και να κατανοήσει τη θέση αυτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έγνοια όμως δική μας, δεν είναι η καταδίκη της Τουρκίας, ως αυτοσκοπός. Έγνοια μας είναι να δούμε τη Τουρκία να εντάσσεται ...σε ένα σύστημα συνεργασίας και ασφάλειας. Και αυτό θα γίνει αν επιχειρήσει να κινηθεί προς τη κατεύθυνση λύσης του κυπριακού. Ούτε δικαιούται η διεθνής κοινότητα και ακόμα περισσότερο η Τουρκία να επικαλείται τη βούληση των Τουρκοκυπρίων. Κι' αυτό γιατί, αυτή η βούληση μολύνεται, παραχαράσσεται από τη παρουσία 40,000 Τούρκων στρατιωτών ανάμεσα σε ένα σύνολο 100,000 Τουρκοκυπρίων. Για μια διάρκεια σαράντα χρόνων. Όταν ένας στους τρείς πολίτες (ανάμεσα σε οποιονδήποτε πληθυσμό) είναι στρατιώτης, και μάλιστα ξένου κράτους, δεν μπορεί παρά να έχουμε σαφή αλλοίωση της πραγματικής εικόνας. Δεν παραγνωρίζω καθόλου, ότι υπάρχουν και Τουρκοκύπριοι που σκέφτονται διαφορετικά απ' αυτό που λέω εδώ. Υπενθυμίζω όμως, τη δήλωση του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, που έλεγε ότι στο θέμα αυτό η Τουρκία βρίσκεται απέναντι στο διεθνή νόμο, καθώς και σωρεία άρθρων Τουρκοκύπριων δημοσιογράφων που μαστιγώνουν τη στάση αυτή της Τουρκίας. Και όλα αυτά μέσα στο κλίμα που δημιουργεί η σαραντάχρονη παρουσία - κατόπτευση - επιβολή της Τουρκίας πάνω στις συνειδήσεις τους. Είναι γι' αυτό, που αυτή η θαρραλέα στάση, χρειάζεται τη στήριξη και το χειροκρότημα μας. Η συμφωνία προ περίπου δύο ετών Χριστόφια - Έρογλου για το θέμα του διαμοιρασμού, πιθανών εσόδων θα έπρεπε να κλείσει τα στόματα όλων, και πρωτίστως αυτό του κου Έρογλου. Πέραν τούτου, πιθανά έσοδα θα έρθουν μετά το 2020, για να παρουσιαστώ και λίγο αισιόδοξος. Είχα ως Αντιπρόεδρος της Μικτής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας, αρκετές επαφές με Τούρκους Αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Τούρκου υπουργού για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης, κου Βολγκάν Μποσκίρ. Είχα επίσης συνάντηση με τον Πρέσβη της Τουρκίας, με τον Πρέσβη του Ιράν, τον εκπρόσωπο του Φετουλάχ Γκιουλέν, με εκπροσώπους του Παγκόσμιου Οργανισμού για ένα Ελεύθερο Ιράν, με τους εκπροσώπους των Κούρδων και αρκετούς άλλους. Τα λέω αυτά για να πω πως, έχω μετά απ' αυτές τις συναντήσεις μια πιο καθαρή εικόνα για το τι τρέχει στη Τουρκία. Και αυτό μας αφορά άμεσα. Η χώρα αντιμετωπίζει σήμερα πολλαπλά προβλήματα. Ίσως να μην είναι υπερβολή να πω, προβλήματα με όλους σχεδόν τους γείτονες. Και ανάμεσα σ' αυτά μια επαναφορά του κουρδικού ζητήματος. Μια πρώτη ανάγνωση λέει πως κανένα κράτος δεν θα μπορούσε να αντέξει αυτή τη συσσώρευση. Δεν είμαι σε θέση να προβλέψω την εξέλιξη. Είμαι όμως βέβαιος ότι η Τουρκία πολύ σύντομα θα υποχρεωθεί να πάρει αποφάσεις και θα πάρει κατά τη κρίση μου, πρώτα και κύρια αποφάσεις για το κουρδικό. Στη δική μας περίπτωση, προς το παρών, ωραιοποιεί το λόγο της και σκληραίνει τα έργα της. Δεν ξέρω για πόσο. Ξέρω μόνο πως ο πρόεδρος Ερτογάν έχει κλειστεί στο παλάτι του, και αυτό είναι πρώτιστα επικίνδυνο για τον ίδιο. Μπορεί να κέρδισε τις εκλογές, αλλά αυτό έγινε με το χέρι των Κούρδων. Βοήθησε και η συνεργασία του Οτζαλάν. Αυτό πια είναι όμως ιστορία. Σήμερα οι Κούρδοι ξανακοιτάζονται στον καθρέφτη. Όμως κανείς δεν ζει ασφαλής επ' άπειρον, στα κλειστά του τείχη. Έστω κι' αν αυτά είναι οθωμανικά παλάτια. Η Τουρκία θα κληθεί σύντομα να αντιμετωπίσει την ιστορία. Δεν πιστεύω ότι θα υπερβεί αυτά τα προβλήματα χωρίς κόστος. Εκτός και αν θελήσει να τα λύσει. Όσον αφορά δε τις προκλήσεις στη Κύπρο, δεν πιστεύω ότι θα τις οδηγήσει σε σημείο σύγκρουσης. Μπορεί να συνεχίσει να ενοχλεί αλλά σύγκρουση δε θα επιχειρήσει. Με ποίους άλλωστε; Με ξένες εταιρείες με κρατικά μεγάλα συμφέροντα; Εμείς έχουμε υποχρέωση να τη σύρουμε ξανά στις διαπραγματεύσεις. Αυτό θα οδηγήσει σε λύση; Ασφαλώς και δεν είμαι βέβαιος. Είμαι όμως βέβαιος πως πρέπει να μείνουμε αταλάντευτοι πάνω σ' αυτή τη γραμμή. Οι φωνές που αναπτύσσονται σε μια ρητορική του 1973 μας οδήγησαν στη πρακτική του 1974. Εμείς πρέπει να ξανακερδίσουμε τη πίστη μας στην ανάγκη της επίλυσης και της συμβίωσης. Να ξανανοίξουμε επίμονες και έντονες επαφές με τη Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Να δημιουργηθεί ξανά (γιατί στο παρελθόν δημιουργήθηκε), ένα κίνημα αντίστασης ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους, απέναντι στη Τουρκία. Για να γίνει αυτό πρέπει εμείς να ξέρουμε και να δείχνουμε ότι ξέρουμε, πως η Κύπρος είναι το κοινό μας σπίτι. Και πως χωρίς τους ξένους θέλουμε και ξέρουμε να το κυβερνήσουμε ομού, μέσα στα πλαίσια μιας λύσης όπως την περιγράφουν σε τόσα ψηφίσματα τους τα Ηνωμένα Έθνη. Φτάνει να μείνουμε προσηλωμένοι. Τα 40 χρόνια είναι φυσικό να κούρασαν. Όμως η μεγάλη μας δύναμη, τα αποθέματα της πίστης μας, πρέπει να φανούν την ώρα που πέφτει το πιο βαθύ σκοτάδι. Θεωρώ ότι η πιθανότητα να βρεθούμε ξανά ως Κύπριοι μπροστά στην ανάγκη να πάρουμε γρήγορες και σωστές αποφάσεις για το Κυπριακό, είναι υπαρκτή.

#photo